Όλα τα Σωματεία των Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών με έδρα την Αθήνα έχουν ασκήσει από το έτος 2007 αίτηση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας για την ακύρωση συγκεκριμένων ρυθμίσεων της υπ’ αριθμ. Κ3-8010/8-8-2007 απόφασης του Υφυπουργού Ανάπτυξης «περί καθορισμού των απαιτούμενων προϋποθέσεων που αποδεικνύουν την εμπειρία, τις ικανότητες και τις γενικές εμπορικές και επαγγελματικές γνώσεις των διαμεσολαβούντων στην ασφάλιση.

Όμως, με την διάταξη του αρθρ. 11 του Ν. 3557/2007 και με την, κατ’ εξουσιοδότηση προς τον Υφυπουργό Ανάπτυξης, εκδοθείσα απόφαση Κ3-8010/8-8-2007, εδόθη η δυνατότητα σε υπαλλήλους ασφαλιστικών επιχειρήσεων να ασκούν πράξεις ασφαλιστικής διαμεσολάβησης χωρίς να υποχρεούνται σε εγγραφή στο αρμόδιο Επιμελητήριο, εφόσον τα ετήσια ακαθάριστα έσοδα, καταβαλλόμενα ως προμήθειες, δεν υπερβαίνουν τις 5.000 ευρώ.

Η ανωτέρω περιληφθείσα διάταξη στην υπουργική απόφαση έρχεται σε ευθεία αντίθεση προς τις κανονιστικού περιεχομένου, και ως εκ τούτου δεσμευτικές διατάξεις της Οδηγίας 2002/1992. Η διάταξη αυτή στο μέτρο που εξομοιώνει τον υπάλληλο ασφαλιστικής επιχείρησης σε ασφαλιστικό διαμεσολαβητή έρχεται σε ευθεία αντίθεση προς την κοινοτική νομοθεσία.

Επιπροσθέτως έρχεται σε ευθεία αντίθεση και με το άρθρο 12 της Οδηγίας, η οποία ρητά ορίζει ότι ο ασφαλιστικός  διαμεσολαβητής οφείλει να παρέχει συμβουλές βάσει της υποχρέωσης αμερόληπτης ανάλυσης δηλαδή να παρέχει συμβουλές βάσει ανάλυσης επαρκούς αριθμού ασφαλιστικών συμβάσεων που διατίθενται στην αγορά.

Ο υπάλληλος ασφαλιστικής επιχείρησης προφανώς δεν δύναται να παρέχει συμβουλές αμερόληπτης ανάλυσης καθόσον είναι υπάλληλος συγκεκριμένης επιχείρησης.

Τέλος, επισημαίνεται ότι κρίσιμο στοιχείο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν είναι αποκλειστικά και μόνον οι εμπορικές και επαγγελματικές γνώσεις των προσώπων που ασκούν διαμεσολάβηση, οι οποίες διαπιστώνονται ουσιαστικά δια της επιτυχούς εξέτασης, της άδειας άσκησης, της υποχρεωτικής ασφάλισης αστικής ευθύνης και της εγγραφής στο οικείο επαγγελματικό μητρώο.